«Şəbnəm» mədrəsəsinin gizlinləri

“Bizim Yol” qəzeti, 25.01.2012

Qaranlıqdakı ziya və ya dövlət qurumları təhsil müəssisəsinin qanunsuz fəaliyyətinə niyə göz yumur?

“Biz dini təhsil almaq üçün gəldik, əvəzində psixoloji travma aldıq”. Bu sözləri Badamdar qəsəbəsində yerləşən “Şəbnəm” mədrəsəsində təhsil almış Təhminə Ağayeva (ad şərtidir) deyir.

Mədrəsədə yaşadığı həyat bu hicablı xanımın əsəblərini pozub, özünə qapanmasına səbəb olub. İntihara cəhd etmiş bu xanım hazırda psixoloq yanında müalicə olunur: “Mədrəsədə təhsil 2 ildir. Başqaları kimi mən də bura oxumağa gələndə elə bilirdim ki, təhsilimi başa vurub mədrəsədə, ya da hansısa məsciddə işləyəcəm. Ancaq adamım yoxdur deyə məni işə götürmədilər. Mədrəsənin əsas rəhbəri Türkiyə vətəndaşı Məryəm Dəmirdir. Ancaq sənədlərdə Aynurə Məmmədovanın adı gedir. Yalnız yoxlama gələndə Aynurə Məmmədova (İslamur hoca kimi tanınır) ortaya çıxır. Mədrəsədə o qədər haqsızlıqlar, qanunsuzluqlar baş verir ki, bütün uşaqlar cana doyub. Amma bunun qarşısını alan yoxdur. Bizi hədələyib deyirlər ki, onsuz da şikayətinizə baxan olmayacaq, heç kim bizi qoyub, sizə inanmaz”.

Əlillər günündə özümə hədiyyəm

Əlilliyin nə demək olduğunu uşaqkən dərk etmişdim. Sinif yoldaşlarımın baxışından, qohumlarımın məni toyda oynadıb ağlamasından sezmişdim fərqliliyimi. Yadımdadır, bir dəfə sinfimizə maarifdən bir nəfər gəldi, uşaqların bəzisinə məktəbli forması payladı, mənə də bir ayaqqabı bağışladı. Sevinə-sevinə alıb evə gətirdim. Bunun mənə niyə verildiyinin səbəbini isə səhərisi gün – atam məktəbdə hay-küy salıb, ayaqqabıları direktorun üstünə atanda anladım. Əlil olduğum üçün mənə acıyıblarmış.

Satanlar və satılanlar silsiləsindən…

KİV-ə Dövlət Dəstəyi Fondunun sədri Vüqar Səfəril növbəti dəfə atalıq qayğısı göstərərək, oğlunu ödülləndirdi. Yəni ancaq qohum-əqrəbasının oxuduğu, oğluna məxsus  qəzetlərə – “Mövqe”yə 40 min, “Futbol+qol” qəzetinə isə 20 min manat vəsait ayırdı. Az qala bir həftə keçir, amma hələ də hamı, xüsusilə ölkənin aparıcı qəzetləri susur. Sanki nazirlərin, dövlət məmurlarının, iş adamlarının cibindəki pulu sayan bu qəzetlər dövlətin büdcəsindən ailə büdcəsi kimi istifadə edən Vüqar

İstəmədiyimiz söz azadlığı

27.01.2011/ abzas.net

http://abzas.net/?mod=news&act=view&nid=32073

Azərbaycanda söz azadlığı çoxdan qanına qəltan edilib. Özü də bizim əlimizlə. Yəni jurnalistlərin. Əslinə baxsan, ölkədə söz azadlığının boğulduğunu iddia edənlərin sayı da elə çox deyil, uzağı 20 nəfər. Onların da sözünü saya salan yoxdur.

İttihamım ağır oldu, bilirəm. Amma bəlkə bir düşünək, hakimiyyət niyə bizi eşitməz oldu? Niyə beynəlxalq aləmin bu qədər çağırışları, tövsiyə və təhdidləri ölkə rəhbərliyindən heç kimin tükünü də tərpətmədi?

Səbəb çox sadə və anlaşıqlıdır; bizlərdən təpki görmədi. Təpki 3-4 jurnalistin əlinə plakat verib küçəyə çıxarmaq, qəzet səhifələrində söz azadlığından dəm vurmaq deyil.

Mahir Rüstəmli və əxlaq

abzas.net/30.12.2010

Əxlaq və mənəviyyat bir-birinə bağlı, həm də fərqli anlayışlardır.

İnsanın mənəviyyatı ola bilər, amma əxlaqı yoxdursa, bu, işə yaramaz.

Əxlaqı olan insan daha mükəmməldir.

Nə yazıq ki, mətbuatımız da cəmiyyətimiz kimi gündən-günə “Lider”ləşir, mənəviyyatsızlaşır, əxlaqi dəyərlərini itirir.

Dekabrın 27-də daha bir qəzet əxlaqi dəyərlərə tüpürdü.

Ölkənin ən iri idman qəzeti hesab olunan “Futbol+”-dən danışıram.

Bu qəzetin böyüklüyü təkcə tirajı ilə deyil, həm də kadr potensialı ilə ölçülüb həmişə.

“RUH”un qayıdışı…

Düz 8 ildən sonra “RUH” Azərbaycan Jurnalistləri Müdafiə Komitəsi yenidən “jurnalistlərin dostu” mükafatını bərpa etmək qərarına gəldi.

Qurumun son mükafatı 2002-ci ildə mərhum prezident Heydər Əliyevə verilmişdi.

O təqdimetmə mərasimi indiki kimi yadımdadı, “Hyatt Regency” otelində keçirilirdi.

Heydər Əliyevi yaxından görmək üçün lap qabaqda dayanmışdım.

Öz evində girov olanlar…

10.12.2010. “Bizim Yol” qəzeti

Zorakılığın daha bir üzü: Qadınların iqtisadi cəhətdən asılılığı ciddi fəsadlara yol açır

Gülbikə Nəbiyeva tibb bacısıdır. 11 illik iş təcrübəsi var. Dediyinə görə, aylıq məvacibə yalnız qol çəkir, bəhrəsini isə görmür: “Ailə quranda tibb texnikumunun son kursunda idim. Həyat yoldaşımn köməkliyi ilə özümə iş tapa bildim. İlk vaxtlar büdcəmiz eyni olsun deyə məvacibimi ona verirdim. Sonradan gördüm ki, öz pulumu belə ondan icazəsiz xərcləyə bilmirəm. Əgər hansısa gün maaşı alıb özümə bir cüt corab alsam, həmin gün evdə dava düşər. Gərək pulu son qəpiyinə qədər ona verib, sonra icazə ilə nəsə alım. Buna görə də məcburam xəstələrin etdiyi “hörməti” gizlədib, ehtiyacıma xərcləyim. Qohum-əqrəbası, dostları onun səxavətliyindən dəm vurur. Nədənsə hamı bu səxavəti görür, bir ailəsindən başqa. Hansı gün maaşımdan götürmək istədiyimi desəm, “daha işləmə, sənin işləməyin mənə lazım deyil”-deyib əl-qolumu bağlayır”.